Vay be, tam da benim başıma gelen bir durum! Sanki evdeki iletişim kumandasını kim alacak kavgası gibi, ama daha derin tabii. Bak şimdi, senin eşin pratik çözümler sunma derdinde, sen de dinleme ve anlama peşindesin. İkisi de aslında iyi niyetli, ama işte bazen iyi niyetler de çorbayı bozabiliyor, değil mi? Kendi tecrübelerimden yola çıkarak söyleyeyim, bu işin sırrı bence Aktif dinlemeDe yatıyor.
Şöyle düşün, sen bir derdini anlatıyorsun, içini döküyorsun. Tam o sırada biri sana 'Aaa, hemen şöyle yap, böyle yap!' dese, sanki sen dertleşmek yerine bir tamirciyle konuşuyormuşsun gibi hissedersin. İnsan önce bir Duyulmak ister, bir Anlaşılmak ister. O duygusal bağ kurulmadan verilen her çözüm önerisi, ister istemez havada kalıyor.
Benim de zamanında böyle bir dönemim oldu eşimle. Bir şey anlatırdım, o hemen 'Tamam, şunu yap, bunu al, böyle hallet' derdi. Ben de içimden 'Ya ben senden çözüm istemiyorum ki, sadece beni dinle biraz!' derdim. Sonra bir gün oturduk, biraz da takılarak konuştuk bu durumu. Dedim ki, 'Sen benim dert ortağım mısın, yoksa hayat koçum mu?' Biraz güldük tabii. Ama sonra anlaştık. Birbirimize bir süre tanıyacağız. Ben anlatırken o sadece dinleyecek, ara sıra 'hı hı' falan yapacak. Sonra ben bitirince, 'Peki, şimdi senin bir fikrin var mı?' diye soracak. Ya da ben, 'Tamam, şimdi biraz da senin fikirlerini alayım' diyeceğim. Bu yöntem işe yaradı valla.
Yani özetle, önce bir Empati kurmak, karşıdaki kişinin ne hissettiğini anlamaya çalışmak çok önemli. O duygusal boşluğu doldurmadan verilen pratik çözümler, sanki buz gibi bir suya elini sokmak gibi. İlk başta şok etkisi yaratır, sonra da kimse pek hoşlanmaz. O yüzden, biraz daha SabırLa dinleyin birbirinizi. Çözüm zaten eninde sonunda bulunur, ama önce o Güvenli limanI yaratmak lazım. Unutma, aile demek sadece sorun çözmek değil, aynı zamanda birbirine Destek olmak ve Anlaşılmak demek.